เล่มที่3 บทที่8: ชุนเฉา

Desolate Era เล่ม3: พินิจเต๋าที่ริมสระ

บทที่ 8: ชุนเฉา

ชาวเผ่าที่ออกหาฟืนทั้งสิบกว่าคนตัวสั่นงันงกไปด้วยความหวาดกลัว พวกมันรู้สึกราวกับว่าโลกทั้งโลกกำลังสั่นสะเทือน

สังหารอสรพิษเหินหาว? เด็กหนุ่มที่เบื้องหน้านี้กลับกล้าสัตย์สาบานว่าจะสังหารอสรพิษเหินหาว?

“หากพวกเจ้ากล้าหลอกลวงข้า…” จี้หนิงจ้องลึกลงไปในดวงตาของพวกมัน

“พวกเราไหนเลยกล้า ชาวเผ่าฟันดำทุกคนต่างทราบเรื่องนี้ดี” เหล่าชายฉกรรจ์ล้วนหน้าถอดสี ไม่ว่าด้วยป้ายสัญลักษณ์ตระกูลจี้หรือด้วยสำนึกฆ่าฟันที่แผ่ซ่านออกมา พวกมันล้วนไม่กล้าล่วงเกินเด็กหนุ่มผู้นี้

“พวกเราไป” จี้หนิงสะบัดหน้าควบขี่สัตว์ร้ายมุ่งไปยังหมู่บ้านของชนเผ่าฟันดำที่อยู่ไม่ไกลออกไป ชิวเยี่ยและม่ออู่รีบติดตามอยู่เบื้องหลัง

………

หน้าปากประตูทางเข้าหมู่บ้าน นักรบชนเผ่าสิบกว่าคนเฝ้ารักษาการณ์อยู่บนหอธนูทั้งสองฟาก

หนึ่งในนักรบพลันประกาศก้อง “คนแปลกหน้าหยุดเท้า!”

จี้หนิงใช้ความพยายามจนถึงที่สุดในการระงับอารมณ์ ยกชูป้ายสัญลักษณ์ของตระกูลจี้

“เรียกเฮยหยาออกมาพบข้า!”

เมื่อเห็นชัดตานักรบผู้นั้นย่อมไม่กล้าเพิกเฉย “นายท่านโปรดรอก่อน ข้าจะรีบรายงานด่วนเข้าไป” มันกระโดดรวดเดียวจากหอธนูลงสู่พื้น โลดแล่นเข้าไปภายในหมู่บ้าน

ชั่วครู่ให้หลัง บุรุษผู้แต่งกายด้วยขนสัตว์สีดำและมีรอยแผลเป็นบนใบหน้าพร้อมผู้ติดตามจำนวนหนึ่งก็รุดมาถึง มันรีบตะโกนสั่งการ

“รีบเปิดประตู ผู้มาเป็นนายน้อยแห่งตระกูลจี้”

ท่ามกลางความแตกตื่นโกลาหล เวรยามรักษาการณ์รีบเปิดประตูหมู่บ้านออก

เฮยหยาชิงทรุดกายลงคุกเข่าก่อนกล่าวด้วยเสียงอันดัง “เฮยหยาน้อมพบนายน้อย” บรรดาชาวเผ่าที่หลงเหลือต่างรีบกระทำตาม

“นำทางไปที่บ้านของเจ้า” จี้หนิงสีหน้าเคร่งเครียด ออกคำสั่งโดยที่ไม่ลงจากหลังสัตว์ร้าย

เฮยหยารับคำอย่างขลาดกลัว รีบนำทางไปยังบ้านพักของตน

มือของจี้หนิงกำแน่นจนซีดขาว ดวงตาจับจ้องไปยังเงาหลังของผู้นำชนเผ่าฟันดำ เขาเข้าใจดีว่าเรื่องนี้ไม่ใช่ความผิดของมัน ทั้งยังทราบว่าตัวมันเองก็เสียใจมิใช่น้อย แต่ในใจของเขายังคงสุมแน่นไปด้วยเพลิงแค้นที่ยากระบายออก ตอนที่มันรุดมาร้องขอตัวของชุนเฉากลับไป หากว่าเขาเพียงแต่จะใจแข็งกว่านั้นสักเล็กน้อยนางสมควรยังคงมีชีวิตอยู่อย่างมีความสุข…

“นายน้อย นี่คือบ้านของข้า” เฮยหยานำพาทั้งหมดมาถึงบ้านศิลาหลังใหญ่ สตรีสองนางและเด็กน้อยผู้หนึ่งแอบมองอยู่ที่หน้าประตูบ้าน

“เด็กผู้นี้คือ?” จี้หนิงอดมิได้ต้องสอบถาม เด็กชายผู้นี้กลับมีหน้าตาคล้ายชุนเฉายิ่งนัก

“คือบุตรของข้าเอง” เฮยหยาตอบอย่างนอบน้อม แล้วหันกลับไปตะคอกใส่บุตรภรรยาของตน “ยังมิรีบหลบออกไปข้างนอกอีก?”

“ม่ออู่ เจ้าเฝ้าอยู่ที่หน้าประตู ห้ามมิให้ผู้ใดเข้าไปเด็ดขาด” จี้หนิงกระโดดลงจากหลังสัตว์ร้าย ชักชวนชิวเยี่ยเดินเข้าไปภายในบ้าน เฮยหยาที่มีสีหน้าหวาดหวั่นกัดฟันเดินติดตามเข้าไป

………

ภายในห้องศิลา

จี้หนิงใช้สายตาคาดคั้นเย็นชาจ้องมองไปที่ชายหน้าบาก “เฮยหยา เมื่อตอนที่ข้ามอบชุนเฉาคืนให้แก่เจ้า ก็เพราะมุ่งหวังว่าจะได้เห็นพวกเจ้าพ่อลูกอยู่ร่วมกันอย่างมีความสุข เหตุใดการมาเยี่ยมเยือนเผ่าฟันดำครั้งนี้ ข้ากลับไม่พบนาง?”

เฮยหยารีบตอบว่า “เรียนนายน้อย นั่นเนื่องเพราะว่าตอนนี้นางไม่ได้อยู่ในเผ่าของเราอีกต่อไป!”

“ไม่ได้อยู่ในเผ่า?” จี้หนิงขมวดคิ้ว ใช้สายตาคาดโทษจ้องมองชายหน้าบาก จนถึงขั้นนี้แล้วมันยังคิดจะปกปิดความจริงอีก?

“ไม่นานหลังจากที่ชุนเฉากลับคืนสู่เผ่า นางได้รู้จักชอบพอกับพ่อค้าหนุ่มนักเดินทางที่รู้จักมักคุ้นกับข้าเป็นอย่างดีผู้หนึ่ง” เฮยหยากล่าวราวกับผ่านการท่องจำมาแล้วนับครั้งไม่ถ้วน “ผู้เป็นบิดาเมื่อเห็นบุตรีเติบใหญ่ก็ย่อมต้องการให้นางเป็นฝั่งฝา ข้าจึงอนุญาตให้นางแต่งงานและติดตามสามีจากไป ก่อนออกเดินทางนางยังทิ้งจดหมายเอาไว้ให้ท่าน…”

ในช่วงแรกของเรื่องราวโทสะของจี้หนิงแทบปะทุขึ้นจนถึงระดับที่ไม่อาจยับยั้ง ตัวบัดซบหน้าบากกลับกล้าแสดงละครต่อหน้าเขา แต่เมื่อรับฟังถึงประโยคสุดท้ายสีหน้าของเขาค่อยอ่อนลงบ้าง “จดหมายงั้นรึ?”

“ข้าจะไปนำมาให้นายน้อยได้ผ่านตา” เฮยหยากล่าวแล้วรีบเดินไปทางห้องด้านข้าง

“นายน้อย…” ชิวเยี่ยปรายตามาที่จี้หนิงเป็นเชิงสอบถาม

“ไม่ต้องรีบร้อนไป” จี้หนิงกลับคืนสู่ความเยือกเย็นอีกครั้ง

เขามิใช่ตัวโง่งมที่รู้จักเพียงฝึกฝีมือและจับกระบี่ฆ่าฟัน เขาทราบดีว่าชุนเฉาได้จากไปแล้ว เหล่าชายฉกรรจ์อันหยาบกร้านที่พบนอกหมู่บ้านทั้งมิกล้าและไม่มีเหตุผลต้องหลอกลวงเขา อย่าว่าแต่พวกมันยังกล้าบอกให้เขาเข้ามาถามไถ่บุคคลอื่นในเผ่า

นอกจากนี้หลังจากที่ต้องแยกจากกันเป็นเวลานาน ชุนเฉาต้องการกลับมาใช้ชีวิตร่วมกับบิดาจนยินยอมละทิ้งจี้หนิงและชิวเยี่ย นางไหนเลยพอกลับมาก็ตกแต่งออกไปเช่นนี้ได้

“นายน้อย นี่คือจดหมายที่ชุนเฉาเขียนไว้ให้แก่ท่าน” เฮยหยาประคองส่งม้วนขนสัตว์สีขาวออกมา

จี้หนองสูดลมหายใจเข้าไป จดหมาย? นี่คาดว่าคงเป็นคำสั่งเสียของชุนเฉามากกว่า คำกล่าวสุดท้ายที่นางทิ้งไว้ให้แก่เขาในช่วงเวลาที่แสงสุดท้ายของชีวิตกำลังถูกกัดกินให้มอดดับด้วยอาการเจ็บป่วย

จี้หนิงใช้มือที่สั่นเทาคลี่ม้วนขนสัตว์ออก ตัวอักษรที่งดงามภายในกระแทกจิตใจที่หนักแน่นของเขาให้สั่นสะท้าน นี่เป็นลายมือที่คุ้นเคยของชุนเฉาจริงๆ!

“นายน้อย หลังจากที่ข้าเดินทางกลับมาถึงชนเผ่า ชุนเฉามีความสุขเป็นอย่างมาก ไม่เพียงแต่บิดา ที่แท้ข้ายังมีน้องชายอยู่อีกถึงสองคน ข้ารู้สึกราวกับได้ย้อนกลับไปในวันเวลาที่ยังใช้ชีวิตร่วมกับบิดามารดาเมื่อครั้งอดีต…”

ช่วงแรกของจดหมายที่บรรยายถึงชีวิตที่เพิ่งกลับมาถึงชนเผ่าเต็มไปด้วยความสุขสันต์หรรษา จี้หนิงแทบสามารถรับรู้ถึงความสุขใจของชุนเฉาผ่านตัวอักษรของนาง

“น้องชายสองคน..?” จี้หนิงหวนระลึกถึงเด็กชายที่มีหน้าตาคล้ายชุนเฉาผู้นั้น และเรื่องเล่าที่ว่าอสรพิษเหินหาวสังหารบุตรชายของหัวหน้าเผ่าฟันดำไปผู้หนึ่ง เขาก้มหน้าอ่านต่อไป

“แล้วข้าก็ได้พบกับเขา…”

“สตรีทุกนางล้วนเฝ้ารอบุรุษที่ฟ้าลิขิตให้พวกนางได้ครองคู่อยู่ร่วม เมื่อข้าได้พบกับเขา ข้ารู้ในทันทีว่าเขาคือบุรุษผู้นั้นของข้า ยามข้าได้เห็นเขายิ้มแย้มข้ารู้สึกมีความสุข ยามข้าได้เห็นเขามีสีหน้ากลัดกลุ้มข้ารู้สึกทุกข์ใจไปกับเขา เพียงข้าเฝ้ามองดูเขาคร่ำเคร่งฝึกปรือเพลงกระบี่อยู่ด้านข้าง ข้าก็รู้สึกขอบคุณสวรรค์ที่บันดาลให้ข้าได้ถือกำเนิดเกิดมา ดังนั้นข้าจึงตัดสินใจว่าไม่ว่าอย่างไรข้าก็จะแต่งงานกับเขา…”

หัวใจของจี้หนิงสะท้านหวั่นไหว เขาสังเกตเห็นรอยคราบจางๆที่ตอนท้ายของข้อความ รอบคราบที่คล้ายหยาดน้ำตาที่หยดร่วง

แต่งงาน? ถ้อยคำในจดหมายคล้ายคมมีดอันแหลมคมกรีดเฉือนลงบนหัวใจของเขา จี้หนิงอ่านทบทวนข้อความดังกล่าวซ้ำแล้วซ้ำเล่า

“ยามข้าได้เห็นเขายิ้มแย้มข้ารู้สึกมีความสุข ยามข้าได้เห็นเขามีสีหน้ากลัดกลุ้มข้ารู้สึกทุกข์ใจไปกับเขา เพียงข้าเฝ้ามองดูเขาคร่ำเคร่งฝึกปรือเพลงกระบี่อยู่ด้านข้าง ข้าก็รู้สึกขอบคุณสวรรค์ที่บันดาลให้ข้าได้ถือกำเนิดเกิดมา ดังนั้นข้าจึงตัดสินใจว่าไม่ว่าอย่างไรข้าก็จะแต่งงานกับเขา…”

ที่นางกล่าวถึงย่อมไม่มีทางเป็นผู้ใดนอกไปจากตัวของเขาเอง!

จี้หนิงหลับตาลง มิอาจระงับน้ำตาลูกผู้ชายมิให้หลั่งไหล

ในชาติภพก่อนนี้เขามิเคยได้มีโอกาสสัมผัสกับความรักฉันบุรุษสตรี ส่วนในชาติภพนี้ ด้วยศักดิ์ฐานะของเขาและขนบพระเพณีที่แตกต่าง ขอเพียงเป็นสตรีที่เขารักใคร่ชอบพอ เขาจะแต่งงานกับสตรีสักกี่นางก็ได้

หากเพียงชุนเฉาจะมีความกล้าหาญที่จะกล่าวประโยคเหล่านี้กับเขาโดยตรง เขาย่อมไม่ลังเลแม้แต่น้อยที่จะรับปากนาง เขาจะไม่ปล่อยให้นางต้องออกมาเผชิญชะตากรรมเช่นนี้

“นายน้อย!” หัวใจของชิวเยี่ยที่สะกดกลั้นรอคอยอยู่ด้านข้างตกวูบลง ด้วยศักดิ์ฐานะของนาง นางย่อมมิกล้าอ่านจดหมายพร้อมกับจี้หนิง แต่เมื่อเห็นจี้หนิงหลับตาหลั่งน้ำตา ลางสังหรณ์อันเลวร้ายแผ่เข้าปกคลุมจิตใจของนาง

จี้หนิงข่มกลั้นอารมณ์ความรู้สึก ลืมตาขึ้นอ่านจดหมายต่อไป

“ข้ามีความสุขมากยิ่งนัก ชุนเฉาเพียงเป็นหญิงรับใช้อันต้อยต่ำนางหนึ่ง แต่นายน้อยกลับยินยอมเดินทางมาเยี่ยมเยือนข้าถึงเผ่าฟันดำอันห่างไกล นั่นหมายความว่าอย่างน้อยในซอกหลืบเล็กๆในใจของท่านยังคงจดจำชุนเฉาเอาไว้ ชุนเฉาปราศจากความเสียใจใดๆอีกและจะจดจำนายน้อยเอาไว้ตลอดกาลเช่นกัน”

เนื้อความในจดหมายจบลงเพียงเท่านี้ แต่จิตใจของจี้หนิงกลับเตลิดออกไปไกลแสนไกล

เจ้ามีความสุขมากยิ่งนักงั้นหรือ?

เจ้าปราศจากความเสียใจใดๆอีกจริงหรือ?

จี้หนิงพลันแผดหัวร่อราวคลุ้มคลั่ง ในเสียงหัวร่อบรรจุล้นไปด้วยความสำนึกเศร้าโศกเสียใจ ในเสียงหัวร่อเอ่อท้นไปด้วยความคับแค้นต่อชะตาของสตรีผู้ที่รักเขาจวบจนถึงลมหายใจสุดท้ายของนาง

ทั้งชิวเยี่ยและเฮยหยาล้วนส่งเสียงเรียกจี้หนิงด้วยความแตกตื่นกังวลจนทำอะไรไม่ถูก

จี้หนิงพลันเงยหน้าขึ้น สายตาที่แหลมคมยิ่งกว่าดาบกระบี่จ้องไปที่บิดาของชุนเฉา เขาเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงที่เยียบเย็นจนแทบสามารถสังหารผู้คน “หยุดเล่นละครหลอกลวงผู้คนได้แล้ว ข้าให้โอกาสเจ้าเป็นครั้งสุดท้าย จงบอกความจริงทั้งหมดออกมา”

ผู้นำเผ่าฟันดำสีหน้าแปรเปลี่ยนมิหยุดยั้ง ร่างสั่นสะท้านอย่างรุนแรงก่อนกระแทกกายลงคุกเข่า

ร่างสูงใหญ่ในชุดขนสัตว์สีดำยังคงสั่นสะท้านโดยไร้เสียงต่อไปอีกครู่ใหญ่ จนในที่สุดมันก็แหงนหน้ากู่ร้องจนสุดเสียง

“มี่หวาาาาาาาาาาาาาาา!!!”

………………………………………………………………………………………………………………………………

ติชมผลงาน พูดคุยแลกเปลี่ยนความคิดเห็น:

https://www.facebook.com/Desolate-Era-แปลไทย-152606241836045/?ref=aymt_homepage_panel

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s