เล่มที่3 บทที่7: เผ่าฟันดำ

Desolate Era เล่ม3: พินิจเต๋าที่ริมสระ

บทที่ 7: เผ่าฟันดำ

บนทุ่งหญ้าเขียวขจีที่กว้างใหญ่ไพศาล สัตว์ร้ายสีดำจำนวนสามตัววิ่งเหยาะย่างอย่างรวดเร็ว

จี้หนิง ม่ออู่ และชิวเยี่ยล้วนมีสีหน้าปิติยินดี ในที่สุดทั้งหมดก็เดินทางจากชายขอบของดินแดนในเขตขุนเขาแห่งทะเลสาบตะวันออกกลับมาสู่ท้องที่ใกล้เคียงของเมืองเขตปกครองตะวันตก

“นายน้อย” ชิวเยี่ยส่งเสียงร้องเรียก

จี้หนิงส่งเสียงรับคำคราหนึ่ง

ชิวเยี่ยรีบกล่าว “ในเส้นทางสู่ทะเลสาบอสรพิษเหินหาว เราจะต้องเดินทางผ่านพื้นที่ของเผ่าฟันดำของชุนเฉา พวกเราสามารถไปเยี่ยมนางหรือไม่ เป็นเวลาเนิ่นนานแล้วที่ข้าไม่ได้พบนาง”

เมื่อได้ยินวาจาของชิวเยี่ยในหัวใจของจี้หนิงอดบังเกิดความโหยหาขึ้นมิได้เช่นกัน ชุนเฉาและชิวเยี่ยล้วนอยู่ร่วมกับเขามาตั้งแต่เล็ก ครั้งนั้นที่เขายินยอมให้นางกลับคืนสู่ชนเผ่าก็เพียงเพราะเขาไม่ต้องการให้นางต้องถูกเคี่ยวกรำจากความกดดันในจิตใจ

“ตกลง พวกเราไปเยี่ยมเยียนนางกัน”

“ขอบพระคุณนายน้อย” ชิวเยี่ยลิงโลดจนแทบตะโกนออกมา

“ข้าเองก็ต้องการพบหน้านางเช่นกัน” จี้หนิงอมยิ้ม บังคับสัตว์พาหนะให้เปลี่ยนแปลงทิศทาง ไม่ว่าชิวเยี่ยจะพยายามเอ่ยอย่างสวยหรูเพียงไหน พวกเขาจำเป็นต้องอ้อมทางไม่น้อยเพื่อจะไปให้ถึงเผ่าฟันดำ

………

ภายในหุบเขาเปิดภายใต้กำแพงแห่งทิวเขา รั้วที่สร้างจากไม้ตั้งล้อมรอบ ชุดเกราะและขนสัตว์ขนาดใหญ่ถูกแขวนตากไว้เรียงราย ชายฉกรรจ์อันหยาบกร้านเปลือยกายท่อนบนนั่งจับกลุ่มพูดคุย ปิ้งย่างเนื้ออันโอชะบนกองไฟ

นักรบเกราะดำสิบคนยืนรักษาการณ์ที่ปากทางเข้าของหุบเขา

“มีคนแปลกหน้าเดินทางมา” นักรบผู้หนึ่งรีบส่งเสียงแจ้งเตือน บรรดาชายฉกรรจ์พากันหยุดมือจากสิ่งที่กำลังกระทำ เข้าสู่ภาวะเตรียมพร้อม

เมื่อพบว่ามีเพียงผู้คนบนหลังสัตว์ร้ายสามตัวที่บ่ายหน้าตรงเข้ามา ทั้งหมดค่อยผ่อนคลายลง

สีหน้าของหนึ่งในเหล่านักรบพลันแปรเปลี่ยน รีบส่งเสียงร้อง “นั่นเป็นนายน้อยเดินทางมาถึง พวกเจ้ายังมิรีบทำความเคารพ? เร็วเข้า รีบไปบอกทั้งหมดให้มารวมตัวกัน” เมื่อสิ้นเสียงสั่งการ ชายผู้นั้นรีบนำคนทั้งหมดคุกเข่าลงกล่าว “น้อมพบนายน้อย”

“ลุกขึ้น” จี้หนิงพลิกกายลงจากหลังสัตว์ร้าย ยิ้มให้กับนักรบผู้นั้น “เจ้าเคยพบข้ามาก่อนงั้นรึ?” เขาเก็บตราประจำตระกูลที่ยังมิทันแสดงออกกลับเข้าไป

“นักรบเก้าคมเขี้ยว ‘อู่ซาน’ เคยได้รับวาสนาประลองกับนายน้อยครั้งหนึ่ง” ผู้นำของเหล่านักรบซึ่งเป็นชายร่างใหญ่ที่มีใบหน้าเหี้ยมเกรียมกล่าวอย่างนอบน้อม “ข้ายังจดจำแม่นางชิวเยี่ยที่ด้านหลังของท่านได้เช่นกัน”

จี้หนิงหัวร่อเสียงดัง ในอดีตเขาประลองฝีมือกับนักรบเก้าคมเขี้ยวเป็นประจำ จึงไม่มีอันใดน่าประหลาดใจหากว่าเขาจะมีโอกาสได้พบคนเหล่านั้นอีก

“ข้าต้องการสอบถามเรื่องของอสรพิษเหินหาว พวกเราเข้าไปด้านในกัน”

“ทราบแล้ว นายน้อยเชิญ”

อู่ซานนำจี้หนิงเข้าสู่ห้องศิลาอันกว้างขวาง เริ่มทำการรายงาน

“เมื่อไม่นานมานี้ อสรพิษเหินหาวออกอาละวาดในละแวกใกล้เคียง ฝ่ายเราได้รับความเสียหายอย่างหนัก” อู่ซานหยุดพักชั่วขณะ ปล่อยให้นักรบอีกผู้หนึ่งนำจานผลไม้เข้ามาวางในห้องและล่าถอยออกไป

“มันบุกเข้ามาถึงที่นี่หรือไม่?” จี้หนิงสอบถาม หยิบผลไม้ขึ้นกัดกิน

“หากมันบุกเข้ามาจริง พวกข้าย่อมไม่อาจรอดชีวิตได้ ต่อหน้าสัตว์อสูรระดับนั้น พวกเรานักรบเกราะดำไม่อาจต่อต้านใดๆ หากทว่าชนเผ่าใกล้เคียงมากมายล้วนถูกทำลายล้าง พวกเราได้แต่ภาวนาให้ยอดฝีมือของตระกูลกำจัดมันลงโดยเร็ว ไหนเลยคาดคิดว่า…”

จี้หนิงผงกศีรษะรับ

ข้อมูลที่เหลือตรงกับที่เขาได้รับแจ้งจากว่านฟาง ‘สันเขาพิราบพิษ’ ยื่นมือเข้ามาไกล่เกลี่ย สุดท้ายอสรพิษเหินหาวถูกจำกัดการเคลื่อนไหวเป็นเวลาหนึ่งร้อยปี

“หลังจากนั้นอสรพิษเหินหาวเคยย่างกรายออกมานอกเขตทะเลสาบหรือไม่? ยังมี ปกติสามารถพบเห็นมันอยู่ที่ส่วนใดของทะเลสาบ ที่ใต้น้ำ หรือบนเกาะแก่ง?”

“ย่อมเป็นที่ก้นทะเลสาบ มันเองก็หวาดระแวงว่าจะถูกตระกูลจี้จู่โจมสังหารเช่นกัน”

“ก้นทะเลสาบ?” จี้หนิงมีสีหน้ายุ่งยาก นี่กลับเป็นปัญหาประการหนึ่ง

“อู่ซาน เจ้ารู้จักที่ตั้งของเผ่าฟันดำหรือไม่?” จี้หนิงหันเหหัวเรื่อง

หัวหน้าหน่วยนักรบเกราะดำผงกศีรษะ “ข้าย่อมรู้จักดี หัวหน้าเผ่าฟันดำนับเป็นนักรบอันเข้มแข็งผู้หนึ่ง กลับสามารถจัดตั้งชนเผ่าขึ้นใหม่อีกครั้ง ทว่าโชคร้ายยิ่ง เผ่าฟันดำก็ตกเป็นหนึ่งในเป้าโจมตีของอสรพิษเหินหาว”

“เจ้าว่าอย่างไรนะ!” สีหน้าของจี้หนิงเปลี่ยนเป็นเผือดขาว

ตามที่เขาทราบมา มีชนเผ่าไม่น้อยที่สูญหายไปอย่างลึกลับตั้งแต่ก่อนที่อสรพิษเหินหาวจะบุกเข้าเมืองเขตปกครองตะวันตก ภายหลังเมื่อมีการส่งนักรบเกราะดำเข้าทำการสำรวจจึงพบว่าเป็นฝีมือของอสรพิษเหินหาวที่กระทำเพื่อระบายความแค้นและสืบหาข่าว

“เผ่าฟันดำใช่ยังคงอยู่หรือไม่?” จี้หนิงรีบสอบถาม

“ยังคงอยู่ การออกอาละวาดของอสรพิษเหินหาวครั้งนั้นกระจายเป็นวงกว้างก็จริง แต่มันก็เพียงลงมือเข่นฆ่าสังหารอย่างรวดเร็วแล้วผละจากไป ตัวมันเองมิกล้ารั้งอยู่ลงมือในที่ใดที่หนึ่งเป็นเวลานานเพราะเกรงว่าจะถูกเหล่ายอดฝีมือของฝ่ายเราไล่ติดตามทัน”

“ทว่าเผ่าฟันดำแม้จะรอดพ้นจากชะตากรรมถูกล้มล้าง ชาวเผ่ากว่าครึ่งก็ถูกสังหารไปในการจู่โจมครั้งนั้น”

“มีผู้รอดชีวิตเพียงครึ่งเดียวเท่านั้น…” หัวใจของจี้หนิงตกวูบลง

“เจ้าจดจำชุนเฉาได้หรือไม่? นางยังมีชีวิตอยู่หรือไม่?”

“ข้าจดจำได้ นางเป็นหนึ่งในสองสาวใช้ประจำตัวของนายน้อย นางมิได้ติดตามอยู่ข้างกายของท่านแล้วหรือ?”

“ไม่อีกต่อไป ข้าได้คืนอิสรภาพให้แก่นางแล้ว นางเป็นบุตรีของหัวหน้าเผ่าฟันดำเอง” จี้หนิงรีบอธิบาย

“เรื่องนี้ขออภัยที่ข้ารอบรู้จำกัด แม้ว่าข้าจะเคยพบหัวหน้าเผ่าฟันดำมา ข้ากลับไม่ทราบว่ามันมีบุตรี”

จี้หนิงสูดลมหายใจลึก เขามิอาจระงับความวิตกกังวลเอาไว้ได้ ผู้คนของเผ่าฟันดำล้มตายลงกว่าครึ่ง โอกาสที่ชุนเฉาจะยังมีชีวิตอยู่มีเพียงครึ่งหนึ่ง

“เป็นไปไม่ได้ นางจะต้องยังคงมีชีวิตอยู่อย่างแน่นอน” จี้หนิงกัดกรามจนแทบแตกละเอียด ผละออกจากห้องศิลาอย่างรวดเร็ว

ที่ภายนอก ม่ออู่และชิวเยี่ยเข้าร่วมวงสนทนาดื่มกินร่วมกับเหล่านักรบ ทั้งสองรีบส่งเสียงทักทายจี้หนิง

“พวกเราไป!” จี้หนิงกล่าวแทบเป็นเสียงตะโกน

ม่ออู่และชิวเยี่ยสบตากันด้วยความงุนงงต่อความเปลี่ยนแปลงอันรวดเร็ว หากมิกล้าถามมากความ รีบพากันขอตัวลุกขึ้น สาวเท้าไปรับสัตว์พาหนะกลับมา

“เดินทางสู่เผ่าฟันดำ” จี้หนิงสีหน้าบิดเบี้ยว กระแทกเท้ากระตุ้นสัตว์ร้ายให้พุ่งทะยานออกไปสุดฝีเท้า ทอดทิ้งเหล่านักรบเกราะดำที่ยังคงงุนงงไม่เข้าใจอยู่เบื้องหลัง

………

จิตใจของของจี้หนิงลุกไหม้ด้วยความกังวล ชุนเฉาแม้เป็นเพียงสาวใช้ผู้หนึ่ง แต่เขากลับยึดถือนางเป็นพี่สาวร่วมอุทร ภาพเหตุการณ์เมื่อครั้งตัวเขาที่ยังเยาว์วัยใช้นิ้วจิ้มไปตามตัวอักษรบนหนังสือโดยมีนางคอยอ่านออกเสียงให้ฟังโดยไม่รู้จักเบื่อหน่ายยังคงตรึงตราในหัวใจ

“นายน้อย เกิดเรื่องอันใดขึ้นกันแน่?” ชิวเยี่ยรับรู้ถึงสถานการณ์อันผิดปกติรีบสอบถาม นางไม่เคยเห็นจี้หนิงแสดงสีหน้าเช่นนี้มาก่อน

“เผ่าฟันดำถูกอสรพิษเหินหาวโจมตี ผู้คนล้มตายลงกว่าครึ่ง” จี้หนิงตะโกนตอบด้วยอารมณ์ที่พลุ่งพล่าน

“แล้วชุนเฉา… นางใช่…”

“เราจะได้รับคำตอบเมื่อเดินทางไปถึง!”

สัตว์ร้ายสีดำทั้งสามเร่งความเร็วจนสุดฝีเท้า ก่อนอาทิตย์ลับขอบฟ้าพวกเขาก็ออกพ้นเขตป่าเขา สามารถมองเห็นหมู่บ้านชนเผ่าที่เบื้องหน้าอย่างเรือนราง

“หยุด!” จี้หนิงพลันรั้งสายบังเหียน

“พวกเราไปทางด้านนั้น” จี้หนิงนำทั้งหมดไปทางกลุ่มชายฉกรรจ์สิบกว่าคนที่กำลังใช้ขวานเหล็กโค่นต้นไม้ตัดฟืน

“พวกมันสมควรเป็นชาวเผ่าฟันดำ พวกเราสามารถสอบถามข่าวคราวได้”

ชายฉกรรจ์พากันหยุดมือจากการทำงาน หยิบฉวยอาวุธขึ้นมาด้วยท่าทีหวาดระแวง

“ข้าต้องการถามคำถามพวกเจ้า” จี้หนิงรีบแสดงป้ายสัญลักษณ์ที่มีอักษรคำ ‘จี้’

กลุ่มชายฉกรรจ์ล้วนมีสีหน้าแตกตื่น พวกมันรู้จักความหมายของป้ายสัญลักษณ์นี้ดี

“ในเผ่าของพวกเจ้าใช่มีสตรีนามชุนเฉาอยู่หรือไม่? นางเป็นบุตรีของเฮยหยา” จี้หนิงกล่าวแทบเป็นเสียงตะคอก

“บุตรีของท่านหัวหน้าเผ่า?” ชายที่มีดวงตาหลงเหลือเพียงข้างเดียวรีบกล่าว “นามชุนเฉากลับไม่เคยได้ยิน บุตรีของท่านหัวหน้าเผ่ามีนามว่ามี่หวา”

ร่างของจี้หนิงสั่นสะท้าน ละล่ำละลักถาม “เป็นนางเอง! นางใช่ยังมีชีวิตอยู่หรือไม่?”

“นาง… นางตายแล้ว” ชายชาวเผ่ากล่าวตอบ

สีหน้าของจี้หนิงแปรเปลี่ยนเป็นเลวร้ายยิ่ง ชิวเยี่ยร่างสั่นสะท้าน ใบหน้าซีดเผือดท่วมท้นไปด้วยหยาดน้ำตา ร่างของนางส่ายโงนเงนก่อนทรุดลงบนหลังสัตว์ร้ายที่โดยสาร ม่ออู่รีบลงจากหลังสัตว์ร้ายของตนเข้าไปประคอง

“นางตายได้อย่างไร?” จี้หนิงตะคอกถามอย่างไม่อาจควบคุม “ใช่เป็นฝีมือของอสรพิษเหินหาวหรือไม่?”

“อสรพิษเหินหาวสังหารผู้คนไปมากมาย กระทั่งบุตรชายของท่านหัวหน้าเผ่าก็ไม่อาจรอดพ้นชะตากรรม” ชายตาเดียวกล่าว “ในหมู่พวกมัน บ้างตกตายในทันที ย้างถูกพิษและความเย็นแทรกซึมล้มป่วย มี่หวาก็ล้มป่วยเสียชีวิตเช่นกัน”

“ชุนเฉา!” ชิวเยี่ยกรีดร้องด้วยความเศร้าโศก

ใบหน้าของจี้หนิงยิ่งมายิ่งเลวร้าย สำนึกฆ่าฟันแผ่ซ่านจนต้นไม้ใบหญ้ารอบด้านสั่นสะท้านราวต้องลมพายุ

“อสรพิษเหินหาว ข้าจี้หนิงขอสาบาน ข้าจะฆ่าเจ้า! ข้าจะต้องฆ่าเจ้าให้ได้!”

………………………………………………………………………………………………………………………………

ติชมผลงาน พูดคุยแลกเปลี่ยนความคิดเห็น:

https://www.facebook.com/Desolate-Era-แปลไทย-152606241836045/?ref=aymt_homepage_panel

Advertisements

ผู้เขียน: thaidesolateera

เพียงขีดเขียนเรื่อยเปื่อย หวังว่าสักวันอิฐที่ปามั่วซั่วจะชักนำหยกออกมาได้

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s