เล่มที่2 บทที่12: ประหัตประหาร

Desolate Era เล่ม2: ทะเลสาบแห่งเทือกเขาตะวันออก

บทที่ 12: ประหัตประหาร

ราชันย์แรดวารีบนแท่นหินจ้องมององครักษ์ศีรษะล้าน ยื่นมือใหญ่โตลงไปรวบเด็กหนุ่มที่ถูกมัดอยู่ใต้แท่นหินวางลงบนตัก ร่างเล็กของเด็กหนุ่มดูราวกับตุ๊กตาของเล่นเมื่อเปรียบเทียบกับขนาดของมัน

เด็กหนุ่มหันมาตะโกนร้องสั่งสุดเสียง “ท่านราชันย์สั่งให้พวกเจ้าไปจับมนุษย์มาเพิ่มพวกเจ้าก็จงรีบไป จะใช้วิธีใดก็ช่าง รวบรวมมาให้ครบหนึ่งพันคน” จากนั้นจึงหันไปกล่าวอย่างพินอบพิเทาต่อราชันย์แรดวารี “ข้าแต่ท่านราชันย์ เมื่อรวมพวกที่ถูกมัดบนพื้นกับเจ้าสองคนที่เพิ่งจับมานี้และอีกสิบเก้าคนที่ท่านกินไปก่อนหน้า เท่ากับว่าตอนนี้พวกเรารวบรวมมนุษย์ให้ท่านห้าร้อยแปดสิบสามคนแล้ว”

“ไม่ต้องห่วง” เสียงของราชันย์แรดวารีแหบห้าวทรงพลัง “ข้ารักษาสัญญาเสมอ เมื่อรวบรวมมนุษย์มาครบหนึ่งพันคน ข้าจะปล่อยเจ้าเป็นอิสระ”

“เจ้าคนหัวล้าน” ราชันย์แรดวารีหันไปตะคอกใส่องครักษ์ศีรษะล้าน “อย่าได้คิดยกอ้างนามของตระกูลเที้ยมู่มาข่มขู่ข้า ในแต่ละปีทะเลสาบแห่งเทือกเขาตะวันออกแถบนี้กลืนกินชีวิตของยอดฝีมือตระกูลจี้และตระกูลเที้ยมู่ไปเท่าใดไหนเลยมีคนมาคอยคิดบัญชี ในที่แห่งนี้หากเจ้าตายไปก็ได้แต่โทษว่าตนเองรนหาที่เอง ต่อให้เจ้าเด็กอ่อนหัด ‘นายน้อยแห่งตระกูลเที้ยมู่’ นี้จะมีศักดิ์ฐานะอยู่บ้าง หากข้าสังหารพวกเจ้าให้หมดสิ้น ยังจะมีผู้ใดล่วงรู้ได้?”

ราชันย์แรดวารีหัวเราะเสียงดัง โยนร่างของเด็กหนุ่มกลับลงไปบนพื้นอีกครั้ง ส่วนองครักษ์เกราะฟ้าได้แต่กัดฟันกล้ำกลืนต่อคำถากถางนั้น

นายน้อยตระกูลเที้ยมู่บนพื้นระบายโทสะด้วยการตะโกนสั่งบรรดาองครักษ์เกราะฟ้า “พวกเจ้ายังมิรีบไปจับตัวผู้คนมาให้ครบจำนวนอีก!”

“แต่ว่านายน้อย พวกเราออกกวาดจับบรรดานายพรานและชาวประมงทั้งหมดที่อยู่ในพื้นที่ละแวกนี้มาหมดแล้ว” องครักษ์ศีรษะล้านรีบโต้แย้ง “ต่อให้ยังมีพวกที่เหลือรอดอยู่บ้างก็คงมีไม่ถึงสี่ร้อยคน”

“หรือพวกเจ้าไม่รู้จักไปเสาะหาชนเผ่าใกล้เคียง สังหารผู้ที่ขัดขืนและกวาดต้อนผู้คนที่เหลือมา?” นายน้อยเที้ยมู่ตวาดสั่งด้วยโทสะ

“กวาดล้างชนเผ่า?” องครักษ์ศีรษะล้านแทบมิอาจเชื่อหูตนเอง

“อย่างมากก็บุกเข้าไปกวาดต้อนผู้คนในพื้นที่ของตระกูลจี้ พวกเจ้ายังจะเกรงกลัวอันใด?”

องครักษ์ศีรษะล้านได้แต่กัดฟันรับคำสั่ง หากว่านี่เป็นภาวะสงครามเขาย่อมไม่ลังเลแม้แต่น้อย แต่การไล่สังหารมนุษย์ภายใต้คำสั่งของสัตว์อสูรนั้นจะสร้างรอยด่างแห่งความละอายในใจของเขาไปตลอดกาล

“ประเสริฐ ประเสริฐ ประเสริฐ” ราชันย์แรดวารีกล่าวชมเชยถึงสามครั้ง หัวร่อเสียงดังด้วยความพึงพอใจ จากนั้นยกมือขึ้นลูบท้องที่ส่งเสียงร้องดังราวกับฟ้าผ่า “ความอยากอาหารของข้าทำงานอีกแล้ว คราวนี้จะกินผู้ใดดี?” มันส่งสายตาหิวกระหายจ้องมองไปยังเหล่าผู้เคราะห์ร้ายที่บัดนี้ทุกคนหน้าถอดสีแทบสิ้นสติไปด้วยความหวาดกลัว เสียชีวิตนับเป็นเรื่องหนึ่งแต่พวกเขาเห็นกับตาว่าผู้ที่ถูกเลือกก่อนหน้านี้ถูกกินทั้งเป็นเยี่ยงไร!

ดวงตาของราชันย์แรดวารีเปล่งประกายแห่งความปิติเมื่อพบจี้หนิง “อืมม์ เด็กมนุษย์ที่ผิวกายสะอาดนุ่มละมุนเช่นนีน่ากินที่สุด พวกเจ้าส่งมันเข้ามา”

ภายใต้ความหวั่นกังวลของต้าลา องครักษ์เกราะฟ้าทั้งสิบรายล้อมเข้ามา หนึ่งในนั้นออกแรงกระชากเสื้อขนสัตว์ที่จี้หนิงสวมใส่ “เข้าไป!”

จี้หนิงแค่นเสียงเย็นชา สะบัดมือฟันใส่ทรวงอกขององครักษ์ผู้นั้น ส่งร่างของมันกระเด็นขึ้นไปในอากาศก่อนร่วงลงบนผืนน้ำในสภาพที่อวัยวะภายในฉีกขาดหมดสิ้น

“ยินยอมประพฤติตนเยี่ยงเขี้ยวเล็บของสัตว์อสูรทำร้ายมนุษยชาติด้วยกัน มีโทษสมควรตาย”

กวาดฟาดฝ่ามืออย่างง่ายดายคราหนึ่งก็สามารถกระแทกสังหารองครักษ์ในชุดเกราะทั้งยังส่งร่างของมันให้กระเด็นไปไกลร่วมร้อยเมตร ผู้คนในบริเวณทั้งชาวบ้านที่ถูกมัดและเหล่าองครักษ์ต่างตื่นตระหนกจนนิ่งเงียบงัน ราชันย์แรดวารีเองก็ประเมินเด็กชายร่างกายแบบบางผู้นี้ใหม่อีกครั้ง

“ฝ่ามืออันยอดเยี่ยม” ราชันย์แรดวารีกล่าววาจาออกมาเป็นคนแรกด้วยน้ำเสียงตื่นเต้นยินดี มันชื่นชอบให้มนุษย์เข่นฆ่าสังหารกันเองที่สุด มันพลันตะโกนเร่งเร้าขึ้น “เด็กน้อยนี้สังหารพวกพ้องของเจ้าไปผู้หนึ่ง พวกเจ้ายังรีรออันใด รีบเข้าไปฆ่ามัน!”

บรรดาองครักษ์เกราะฟ้าเองก็ถูกภาพการตายของสหายศึกปลุกกระตุ้นความโกรธแค้น องครักษ์เกราะฟ้ายี่สิบคนเคลื่อนไหวเข้าจู่โจมใส่จี้หนิงอย่างพร้อมเพรียง

จี้หนิงโบกมือคราหนึ่งส่งร่างของต้าลาลอยขึ้นฟ้าจนพ้นจากรัศมีของการกลุ้มจู่โจม ต้าลาพลิกร่างตีลังกาลงสู่พื้นตะโกนออกมาด้วยความห่วงใย “นายน้อยระวัง!”

ชาวเผ่าที่ถูกมัดอยู่บนพื้นต่างพากันหวั่นกังวลแทนนายน้อยผู้นี้ พวกเขารู้จักองครักษ์เกราะฟ้าเป็นอย่างดี คนเหล่านี้เป็นยอดนักรบของตระกูลเที้ยมู่ ทุกคนล้วนเป็นนักรบเก้าคมเขี้ยวที่มากประสบการณ์ เด็กหนุ่มเยาว์วัยผู้หนึ่งต่อให้สามารถ ‘ฉวยโอกาส’ สังหารองครักษ์เกราะฟ้าได้หนึ่งคน ก็ไม่อาจรอดพ้นจากการกลุ้มรุมขององครักษ์เกราะฟ้าจำนวนยี่สิบคนได้

ร่างของจี้หนิงพริ้ววูบดั่งสายลมที่พัดพาตามอำเภอใจ เคลื่อนไหวร่างกายอย่างอิสระอยู่ท่ามกลางอาวุธที่ผสานเข้าโจมตีทั้งยี่สิบเล่ม ฝ่ามือเปล่าเปลือยของจี้หนิงทยอยตบฟาดลงบนศีรษะใบหน้าขององครักษ์แต่ละคนโดยที่ไม่มีผู้ใดหลบรอดไปได้แม้แต่คนเดียว

เมื่อร่างของจี้หนิงหยุดยั้งลง องครักษ์เกราะฟ้าทั้งยี่สิบคนถูกซัดกระจัดกระจายไปรอบด้านในสภาพคอหักพลิก โลหิตหลั่งไหลออกทั้งเจ็ดทวาร!

คราครั้งนี้แม้แต่ราชันย์แรดวารีก็บังเกิดความตื่นตัวขึ้นมา นายน้อยแห่งตระกูลเที้ยมู่ทั้งโกรธแค้นทั้งแตกตื่นจนหน้าถอดสีแต่ไม่อาจเค้นคำพูดใดออกจากปาก องครักษ์เกราะฟ้าที่หลงเหลือยิ่งไม่กล้าลงมือโดยวู่วามอีก

ตระกูลจี้และตระกูลเที้ยมู่นั้นเป็นศัตรูที่ต่อสู้แย่งชิงความเป็นใหญ่ซึ่งกันและกันตลอดมาอยู่แล้ว ยามนี้จี้หนิงยิ่งมีเหตุผลเต็มเปี่ยมที่จะไม่ละเว้นอีกฝ่าย

“เขี้ยวเล็บของสัตว์อสูรล้วนต้องตาย” วาจาของจี้หนิงทั้งราบเรียบและเยียบเย็น กระบี่อุดรทมิฬปรากฎขึ้นในมือ องครักษ์เกราะฟ้าอีกเก้าคนพลันยกมือกุมคอหอย เลือดสดๆทะลักออกมาอุดเสียงแผดร้องให้ชะงักอยู่ในลำคอ

ขวัญขององครักษ์เกราะฟ้าโบยบินออกจากร่าง ทุกคนหันหน้าหลบหนี บ้างถึงกับละทิ้งศักดิ์ศรีส่งเสียงร้องขอความช่วยเหลือจากสัตว์อสูร “ราชันย์แรดวารีได้โปรดช่วยพวกเราด้วย!”

ราชันย์แรดวารียังคงนั่งอยู่บนแท่นหินเปล่งเสียงหัวเราะอย่างสบอารมณ์ “ข้าเพียงรับปากจะปลดปล่อยพวกเจ้าหากรวบรวมมนุษย์ให้ข้าได้หนึ่งพันคน ไหนเลยเคยรับปากว่าจะปกป้องพวกเจ้า เด็กน้อยอย่าได้รอช้า จงเร่งสังหารพวกมันให้หมด…”

ร่างของจี้หนิงพลันกลับกลายเป็นเงามายาหลายสิบสายแยกย้ายออก เงาร่างถึงที่ใดต้องมีองครักษ์เกราะฟ้าที่วิญญาณหลุดพ้นจากร่าง ท่ามกลางเสียงร้องตะโกนและหยาดโลหิต ซากศพขององครักษ์เกราะฟ้ากระจายเกลื่อนพสุธา ไม่มีผู้รอดชีวิตแม้แต่ผู้เดียว!

ราชันย์แรดวารีผุดลุกขึ้นยืน กระบวนท่าสังหารเมื่อครู่ของจี้หนิงน่าสะพรึงกลัวจนเกินไป ไม่ว่าท่าร่างเพลงกระบี่ล้วนแล้วแต่บรรลุถึงระดับสูงล้ำ ในที่สุดมันก็ยอมรับว่าเด็กหนุ่มผู้นี่สามารถเป็นคู่ต่อสู้ของมันได้

“แข็งแกร่งยิ่งนัก”

“พวกมันสมควรตายแล้ว”

ชาวเผ่าที่ถูกมัดอยู่บนพื้นต่างรู้สึกสาแก่ใจที่เห็นองครักษ์เกราะฟ้าที่พวกตนเคียดแค้นชิงชังถูกสังหารจนหมดสิ้น ขณะเดียวกันก็บังเกิดความหวังขึ้นมา เป็นไปได้หรือไม่ว่าเด็กหนุ่มยอดฝีมือผู้นี้จะสามารถสังหารสัตว์อสูรและปลดปล่อยพวกตน?

กระบี่ในมือจี้หนิงสะบัดวูบ คราวนี้เชือกที่พันธนาการชาวบ้านหลายสิบคนที่ในบริเวณใกล้เคียงถูกฟันขาดสะบั้น

“เด็กร้ายกาจกลับกล้าแตะต้องอาหารของข้า” ราชันย์แรดวารีไม่อาจนิ่งเฉยอีกต่อไป ร่างขนาดยักษ์ของมันโถมเข้าหาจี้หนิง กดกระแทกหมัดมหึมาที่มีชั้นน้ำแข็งขึ้นห่อหุ้มเข้าใส่โดยไม่ออมรั้งยั้งมือ จี้หนิงรีบแทงกระบี่อุดรทมิฬสวนเข้าใส่

เสียงระเบิดดังกึกก้องราวขุนเขาถล่ม จี้หนิงถูกกระแทกปลิวละลิ่วออกไปหลายสิบเมตร ส่วนแขนที่ห่อหุ้มด้วยชั้นน้ำแข็งหนาของราชันย์แรดวารีถูกทำลายหายไปครึ่งท่อน

“ประเสริฐ เจ้ากลับคู่ควรให้ข้าต้องคืนสู่ร่างที่แท้จริง”

ร่างของราชันย์แรดวารีแตกระเบิดออกเป็นกลุ่มหมอกหนาหนักแล้วควบรวมกลับเป็นแรดยักษ์ที่สูงใหญ่ราวภูเขาขนาดย่อม ร่างที่สูงราวสามสิบเมตรนั้นปกคลุมด้วยเส้นขนสีฟ้า ลมหายใจที่พวยพุ่งออกจากจมูกก่อชั้นน้ำแข็งให้สุมซ้อนบนพื้นดิน ชาวเผ่าเคราะห์ร้ายที่อยู่ใกล้เคียงล้วนแข็งตัวกลับกลายเป็นก้อนน้ำแข็ง

“พวกเจ้ารีบหนีไปซะ” จี้หนิงตะโกนสั่ง กระบี่ในมือฟาดฟันออกตัดเชือกปลดปล่อยชาวเผ่าอีกจำนวนหนึ่ง ต้าลาและชาวเผ่าที่เป็นอิสระรีบวิ่งไปแก้เชือกให้กับพวกพ้องที่เหลือ

“คิดหนีงั้นรึ? ข้าจะแช่แข็งพวกเจ้าก่อนแล้วค่อยเก็บไว้กินทีละคน” รังสีเย็นยะเยือกแผ่ออกจากร่างของอสูรยักษ์ ร่างของชาวเผ่าที่หลบหนีไม่ทันอีกหลายคนแข็งตัวทันที

“ข้าเป็นนายน้อยของตระกูลเที้ยมู่…” เด็กหนุ่มผู้โอหังส่งเสียงร้องไม่ทันขาดคำ ร่างก็กลับกลายเป็นก้อนน้ำแข็ง

ในชั่วพริบตา พื้นที่โดยรอบก็กลับกลายเป็นทุ่งน้ำแข็ง หลงเหลือเพียงจี้หนิงกับราชันย์แรดวารียืนจับจ้องซึ่งกันและกัน ผู้ที่โชคดีเก็บเกี่ยวชีวิตกลับมาได้ล้วนถูกขู่จนขวัญวิญญาณบินหายหลบหนีไปไกลแสนไกลตั้งแต่แรก หลงเหลือเพียงต้าลาและชาวเผ่าหินเหล็กที่ยังจ้องมองการต่อสู้จากพื้นที่อันห่างไกลด้วยความเป็นห่วง

“ยังมิรีบหลบหนีไปอีก!” จี้หนิงส่งเสียงตวาดด้วยโทสะ เขาทราบดีว่าเมื่อการต่อสู้เริ่มต้นขึ้น เขาย่อมไม่อาจปกป้องชาวเผ่าเหล่านี้ได้อีก

“พวกเรารีบไป” ต้าลากัดฟันรับคำสั่งแล้วนำพาผู้รอดชีวิตที่หลงเหลือจากไป

………………………………………………………………………………………………………………………………

ติชมผลงาน พูดคุยแลกเปลี่ยนความคิดเห็น:

https://www.facebook.com/Desolate-Era-แปลไทย-152606241836045/?ref=aymt_homepage_panel

 

 

 

 

ผู้เขียน: thaidesolateera

เพียงขีดเขียนเรื่อยเปื่อย หวังว่าสักวันอิฐที่ปามั่วซั่วจะชักนำหยกออกมาได้

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s